خوب است. لذتبخش است. زيباست. آدم كيف مى كند وقتى مى بيند تيم ملى دارد با شروع مجدد به گل مى رسد.

حالا ۱۰ سال پس از آن بعدازظهر خنك زير باد كولر رستوران كمپ تيم ملى، افشين قطبى دارد تيم ملى را با همان تاكتيكى به گل مى رساند كه البته در انحصار
هيچ كس نيست اما در برنامه هاى بلاژويچ نقش بسيار پر رنگ ترى داشت.

از انسانی که تویی
قصه ها می توانم کرد
                     غم نان اگر بگذارد

*نمیدونم چرا ولی این روزها بیشتر این شعر رو می خونم که:
مهتاب شب که جامش از اختر لبالب است
                                                    گر هر ستاره، ماه شود... باز شب، شب است

 

* خدایا آن قدر توانایمان کن که دندان اسب های پیش کشی را نمشماریم!
جان مادرتون برداشت خاصی از این جمله نکنید، به خدا همین جوری نوشتم!

*امروز عصر که برگشتم خونه، عکس های سه در چهار قدیمی و البته سیاه سفید رو روی میز اتاق دیدم! مامان گفت: اگه بود... می فهمیدی کی بود ... اگه بود زندگی قشنگ تر بود ... اگه بود کمتر دلت تنگ می شد ... اما اون خیلی وقته که نیست و من مدت هاست دارم به عکس دیوار خونه ی عزیز فکر می کنم به انضمام این که هر روز بیشتر از قبل دلم تنگ میشه...

*یکی از کتاب هام رو باز کردم ... یه یادداشت از یه دوست قدیمی نظرم رو جلب کرد: "نوبهار است، در آن کوش که خوش دل باشی". دلم برای ... تنگ شده...

هنوز هم سرت را بالاي ستاره مي گيري؟
پشت اين آسمان،آسماني ديگر است
باز هم پر از ستاره
پشت آن آسمان،باز آسماني ديگر،پر از واژه و پري!
زبان بي نهايت،همين اختلاط اشاره و لبخند است
تو چرا از خواب ديشبت،هي براي آينه سخن مي گويي
آينه،تعبير همين معاني آسان ماست،
باور كن!

دوستی پرسید : الآن تو کدوم مرحله ی زندگی هستی؟
گفتم: مرحله ای که دلم می خواد بعضیا رو پر رنگ کنم و بعضیا رو حذف...

روزهای دیروز را می شمرم و درست گیر می کنم در لابه لای تقویم بیستون.
حالا  هم دلم تنگ می شود... هم هوای بی اکسیژن آزارم می دهد... و هم خیال کوه در سرم بازی می کند. حالا هر جا نقشی از جغرافیا می بینم نا خواسته نگاهم می دود... قل می خورد و بعد از چندی سردرگمی، کودکی اش را می جوید...
حالا وقتی تصویری از زاگرس می بینم، می گویم: من همان دخترک کوچکم که گلایه می کردم از تمام شدن روز. من همانم که سنگ هایت بارها دست ها و پاهایم را رنجور کرد... من همانم که دنبال پروانه می دویدم میان آن همه گل... من همانم که نقاشی ام را به دست آدم برفی دادم تا برایت بیاورد... من همانم که الآن بزرگ شده است مثلا"... زاگرس،مرا می شناسی؟ من در دامانت کودکی کرده ام...

زاگرس دلم تنگ است....

می گذرم از میان این همه دوری.... از میان این همه تردید و باز دیر می رسم برای تکرار یک من در جادوی یک آینه! حالا که می گذرم وقت هایم تکرار می شوند و فرصت هایم چند باره می دوند تا پیدایم کنند. این روزها اکسیژن دنیا شدیدا" بالا زده ...
وقت زیاد می آورم از بس که بیدارم و خوابم نمی برد. از بس که بیدارم برای فهمیدن آن چه نمی دانم و برای درک آن چه باید بدانم... این روزها در گیرم... درگیر یک مولکول که خاطر این کهکشان کوچک را بر مشوش کرده است...

حرف زیاد دارم برای نگفتن...

امروز عصر به یکی قول دادم از همین امروز تا آخر خط باهاش بمونم و حرف از رفتن نزنم.
کاش خدا کمکم کنه تا روی قولم وایسم. شما هم برام دعا کنین...

برای رفتارمان دنبال آرایه می گردند و ناگزیر زیر تشبیه خط می کشند!
اما هیچ کس ارکانش را نمی داند. 
بابا می گوید این فقط یک مراعات نظیر ساده و غیر حرفه ای ست... هنوز شاعر نشده ای!