•پیش‌­نوشت: احتمالا تا امروز کهاین یادداشت را می­‌خوانید، تلویزیون و رادیو شورش را درآورده‌اند از بس آهنگ­‌هایمیهن­‌دوستانه محمد نوری را با تصاویر مختلف و زیرنویس‌های مداوم پخش کرده‌­اند. اماتقریبا مطمئنم که از یک آهنگ او اشباع نشده‌اید، این یادداشت کوتاه برای آن تک­‌آهنگبازخوانی­‌شده همیشه جاودان است...

سال 85 بود فکر کنم؛ همایش چهره‌های ماندگار می­‌خواست با یک نظم هرساله، بین مشاهیر ایران جا بیفتد. من هم آن گوشه­‌ها،یک کار کوچک داشتم. بهانه‌ای که می‌توانستم در سالن همایش‌های بین‌المللی صداوسیماباشم و آن اتفاق یگانه را ببینم.

اتفاق بود از همان اول؛ همان وقتی که پیانو را یکجوری روی سن جاساز کرده بودند که دیده نشود و کار برای دوربین­‌های پخش زنده راحت­‌ترباشد، وقتی سهیل محمودی بعد از چندین سخنرانی خسته‌کننده خواست که روی سن بیاید وبخواند. اصلا از همان وقتی اتفاق شد که با دستش تک­نواز پیانو را هدایت کرد تابرسد به لحظه آغاز جاودانگی: «ما برای پرسیدن نام گلی ناشناس / چه سفرها کرده­‌ایم...چه سفرها کرده­‌ایم...» و رسید به همان اوج: «خون دل­‌ها خورده­‌ایم...»؛ بغض کرد وصدایش رسایش لرزید و چشم­‌هایش پر شد و سرش افتاد پایین و همه سالن مات شد...

همانلحظه احساس کردم نادر ابراهیمی هم وقت سرودن بغض کرده، به همه رنج دوران­‌ها فکرکرده و به همه خون دل­‌ها و بلند بلند گریه کرده؛ چه حس مشترکی است از نادرابراهیمی تا محمد نوری و تک تک ما.

•تکمله: نمی‌دانید چه لذتیداشت که رها از تصاویر پر پیچ و خم تلویزیون و کات­‌های بی­‌موقع، فقط زل بزنید بهصورت محمد نوری و تماشایش کنید. مطمئنم که هرقدر این آهنگ را پخش کنند، هرقدر کهتصاویر مختلف و گاه بی­‌ربط رویش مونتاژ کنند، باز هم خسته نمی‌شوید از شنیدنش، چونهمان حس مشترک یک جایی در ذهنتان می‌پیچد.

•تکمله2: مطابق معمول برای همشهری جوان نوشته بودم که دچار تغییری نشد ولی دلم گرفت که هرچه هست، برای از دست رفته هاست!

«ورود بیمار قیصر امین­­‌پور/ 2:45 بامداد سه­­‌شنبه / شرح حال: ایست تنفسی و در حالت احیا وارد بیمارستان شد /کبود و بی­­‌جان / عملیات احیا در بیمارستان صورت گرفت  / جواب نداد / ساعت 3:35 بامداد بیمار فوت کرد/ تمام.»

وقتی از روی گزارشاورژانس بیمارستان دی، رسیدم به کلمه «تمام»، وقتی دکتر کشیک از دردهای مدامدیالیزهای مداوم گفت، وقتی از شریف بودن و لبخندهای بیماری صحبت کرد که از سال 78(و آن تصادف شدید) مشتری دائمی­‌شان شده بود، تازه معنای سه­شنبه­­‌های سنگین و تلخ وبی­‌حوصله را فهمیدم.

از آن روز به بعد هرچهدرباره­­‌اش می­‌نویسم، نمی­­‌شود. راضی­­‌ام نمی­­‌کند، نمی­‌شود. انگار این شعرهای همیشهزنده نمی­­‌گذارند، این شعرهای پرخاطره اجازه نمی­­‌دهند. هر وقت یاد سهمگین­­‌ترین 8آبان همه عمرم می­­‌افتم، نوشتن سخت­­‌تر می­­‌شود. هرچه دنبال دلیل می­­‌گردم، پیدا نمی­­‌کنم.انگار با رفتن قیصر، یک حفره بزرگ ایجاد شده که در همه این هزار روز، پر نشده باقیمانده. آخر قیصر –شعرهایش، نوشته­‌هایش، ترانه­‌هایش و مجله­­‌اش- همه نوجوانی ما بود.(روی این همه تاکید دارم.) هر چه به عقب برمی­­‌گردم، ردپایش پررنگ­­‌تر می­‌شود و آنحفره عمیق­­‌تر؛ از همان بچگی، با «پيش از اين­ها فکر مي­­‌کردم خدا / خانه­­‌اي داردکنار ابرها» با خدا حرف زدم. اصلا من روستا ندیده، با متن های او عاشق روستا شدم.وقتی در بی­­‌بال پریدن، در ستون خودمانی­­‌هایش، در جای جای مجله خاطره­­‌انگیزش ازروستا می­­‌نوشت.

من از صفای «عصمت گناهکودکانکی» تا مروه «نوجوانی نجیب جوشش غرور»م را با «به قول پرستو»های او یک نفس دویده­‌ام. من با «این روزها که می­­‌گذرد، هر روز...» او نوجوانی­­‌ام را به جوانی گره زدم.«نیم­­‌رخ» نوجوانی­­‌ام با شعرهای انتظار او، با شعرهای عاشقانه­‌اش کامل شد.

من –اصلا- با ترانه­­‌هایاو شعر را فهمیدم! این روزها چقدر دلم می­­‌خواهد رادیو یا تلویزیون شعرهایش را مدامپخش کند تا افسوسم بیشتر شود؛ «ای که بوی باران شکفته در هوایت...»، «با یادت ایبهشت من...»، «اگر عشقت گناه است، ببین غرق گناهم...»، «به یادت داغ بر دل می­‌نشانم» و هزار بیت نانوشته دیگر را بشنوم تا بیشتر و بیشتر حسرت بخورم که چرا دیگراین شعرها دلم را بهم نمی­­‌ریزد.

من اعتراف می­‌­­کنم کهبا شعرهای ناب او عاشق شدم. دزدکی با شعرهایش اشک ریختم. «غم فراق دلبر به خواب همندیده همیشه بی­‌وفا / به جور کردن سه چهار بیت سوزناک زورکی». سردرگمی­­‌های جوانی­­‌امرا «یادداشت های درد جاودانگی» او گم و گور کرد.

من (منظورم من نویسندهنیست که این همه تکرارش می­­‌کنم، همه هم­‌نسلانم را می­‌گویم) –بی­‌اغراق- بخش عمده ایاز خاطرات نوجوانی­­‌ام را مدیون اویم. راستی چه روزی را برای رفتن رزور کرده بود؟سه­‌شنبه­‌ای که خدا کوه را آفرید، (سقوط هواپیما C130 وشهید شدن آن همه همکار هم سه­‌شنبه بود فکر کنم!) هشتمین روز از هشتمین ماه سال؛روز نوجوان.

حالا دلم به حال نسلبعد می­­‌سوزد که نوجوانی­‌شان رنگی از قیصر ندارد، خاطره مشترکی و شعرگونه­­‌ای ندارندکه با هم مرور کنند، با هم بخوانند. حالا می­­‌فهمم حفره­‌ای که این روزها نوشتن رااین قدر سخت می­‌کند و نشدنی، جای خالی یک قیصر است؛ قیصر نسل ما!

•تکمله: برای هزارمین روز مرگ قیصر در همشهری جوان نوشتم؛ نکته‌ای نداشت که حذف شود! این عدد هزار، عدد عجیبی است‌ها...

«ناخوش آوازی به بانگ بلند قرآن همی‌خواند،صاحب دلی بر او بگذشت، گفت تو را مشاهره چندست؟ گفت هیچ. گفت پس اینزحمت خود چندین چرا همی‌دهی؟ گفت از بهر خدای می‌خوانم. گفت از بهر خدای مخوان.

بیت: گر تو قرآن بدین نمط خوانی / ببری رونق مسلمانی.» (گلستانسعدی، باب چهارم، در فواید خاموشی)

حالا همین حکایت راکمی امروزی کنید، بیاورید در عصر ارتباطات، ببرید در قاب همیشه روشن تلویزیون واندکی –فقط اندکی- غم دین و مذهب را هم بخورید. هر جمعه صبح، حکایت تکرار شونده من«از بهر خدا نخوان» است، وقتی چشمم می افتد به شاهکاری به نام «به سوی ظهور».همیشه فکر می­‌کردم برنامه­ ای که قرار است به شکل مستقیم از موعود بزرگ بشریت بگویدو چنین تکلیف عظیمی را به دوش بکشد، باید قوی­‌ترین و با کیفیت­‌ترین برنامهتلویزیون باشد، اما در این چند سال و در آستانه سری جدید «به سوی ظهور» همه این خیال­‌هایخام از بین رفته­‌اند.

ثواب و اجر کسانی که برای تهیه این برنامه –احتمالا- فراوانزحمت می­‌کشند، محفوظ و انشاالله خدا قبول می­‌کند! اما لطفا کسی بیاید و از تیتراژاین برنامه رازگشایی کند. تیتراژی که سال­‌هاست دست نخورده و برای آن، زحمت جدیدیکشیده نشده و همان تصاویر هزارباره مردی است نورانی، سوار بر اسب که از دور می­‌آید.کاش زحمت­کشان برنامه از موضوعات نخ­‌نما شده و فراوان گفته شده در باب مهدویت دفاعکنند و بگویند چه الگوی جدید و به­‌روزی از انتظار برای نسل امروز آفریده­‌اند.

اصلا معنای آیتم خودروی لوکس شش­در و سوال­‌های بریده و بریده چیست؟ دکور بزرگ (و البتهبی­‌سلیقه) دیروزشان کجا و فضای محقر امروزشان کجا! چرا مسئولان شبکه دو اصراردارند که برنامه­‌ای را در بدترین ساعت سیما و با ضعیف­‌ترین کیفیت ممکن به روی آنتنبفرستند، در حالی‌که به نام مقدس آقایمان وصله شده.

خوب می­‌دانم که ساخت چنین برنامه­‌هایی–با توجه به فقر محتوایی و ساختاری سیما- سخت است و زحمت‌آور، اما نمی­‌شود برایرضای خدا هم که شده، برنامه­‌ای نساخت!؟ به خدا قسم چیزی کم نمی­‌شود و به جاییبرنمی­‌خورد اگر پخش برنامه­‌ای تا رسیدن به نقطه ایده­‌آل متوقف شود؛ آن هم چنینبرنامه­‌ای که باید برای آن، از همه همت و توان استفاده کرد. خدا هیچوقت درک ارزشکلمه­‌ها را از ما نگیرد.

• تکمله: این روزهایامام زمانی که می­‌رسد، بدجور دلت می­‌خواهد برای سرور و مولایت، احساسی بنویسی. وسوسهمی‌شوی از غم­‌های غیبت بگویی یا از بی­‌معرفتی و حواس­پرتی خودت گلایه کنی یا شایدهم مدام زیر لب شعر قیصر را بخوانی که: «این روزها که می­‌گذرد، هر روز / احساس می­‌کنمکه کسی در باد / فریاد می­‌زند / احساس می کنم که مرا / از عمق جاده­‌های مه­‌آلود / یکآشنای دور صدا می­‌زند...» ولی خب گاهی وقت­‌ها، انتخاب همان کاری که سخت است، همانکاری که دلت شدیدا نمی­‌خواهد، تنبیه خوبی است!

تنبیه برای چنین آدمی؛ آخرین وقتیکه حسابی و از ته دل، دلم خواسته آقا بیاید، همین دو-سه هفته پیش بود؛ حسابی درکارها غوطه خورده بودم، بعد از سه شب کم­‌خوابی و جمع کرده یک ویژه­‌نامه پرزحمت، بایدهمزمان 3 آیتم تلویزیونی هم می­‌رساندم و سر مونتاژ می­‌رفتم و کلی دعوا و شنیدن طلبکاری‌هاو چه و چه... همان روزهای پرفشار بود که وقتی رسما هنگ می­‌کردم یا از اضطراب کار،مغزم جواب نمی­‌داد، می­‌گفتم کاش همین الان خبر دهند که آقا دفعتا ظهور کرده! آنوقت آنقدر همه جا بهم ریخته می­‌شود و همه به تکاپو می­‌افتند که کسی به من داغان،کاری نداشته باشد و مدام روی موبایلم زنگ نزند!» خب عذاب چنین آدمی، همین یادداشتمی­‌شود با چنین تکمله‌ای!

•تکمله 2: ناگهانی برای همشهری جوان نوشتم، در کمتر از یک ربع که شد همین. بدون حذف در آن شرایط بحرانی!

«روز واقعه» براى امير قلعه نويى آنجا بود. امير پيش از آن روز هم مشاور و دوست مطبوعاتى داشت اما قصه آن روز بود كه به او فهماند نقش رسانه در تعيين سرنوشت يك جام مى تواند چقدر مهم باشد. امير قلعه نويى هيچ وقت اين درس را از ياد نبرد و از آن پس نگاهش به مقوله رسانه و رفتارش با رسانه تغيير كرد.

وقتى از عادل حرف مى زنيم در حقيقت از يك كاراكتر «مهاجم» صحبت مى كنيم و وقتى از امير قلعه نويى سخن مى گوييم، به يك شخصيت «شكارچى» اشاره مى كنيم.دعواى عادل وامير، دعواى «مهاجم» و «شكارچى» است. اين دو نمى توانند با هم كنار بيايند. اين دو بر سر كنترل قلمرو با هم مى جنگند. منافع اين دو با حضور ديگرى تامين نمى شود.

 

امير قلعه نويى مرد جمله هاى ناتمام و آدم جمله هاى طولانى است. در يك كلام و در يك جمله و در يك وعده نمى گنجد و از آن مهمتر اينكه وقتى مى خواهى در موردش بنويسى، بايد بگذارى قلمت براى خودش تركتازى كند، جمله هاى مركب را به هم بچسباند و تو فقط هراست باشد كه سر وته جمله ها با هم بخواند. اينگونه مردى است او. نمى توانى برايش يك جمله ساده خرج كنى. او در اين جمله ها جاى نمى گيرد بايد برايش پاراگراف بنويسى... احتمالاً پاراگراف مركب.

فوتبال دوباره روى بد خود را نشان خواهد داد. مديران دوباره «مديريت» مى كنند و مربى ها بر مى گردند خانه و مصاحبه هاى داغ و جنجالى مى كنند و دير يا زود، همه چيز به حالت اول خود باز مى گردد.
زنده باد فوتبال ايرانى!

 

يك سوال فنى! اگر هزينه اخراج هر مربى تنها و تنها ۲۰۰ ميليون تومان باشد، حساب كنيد دوست گرامى مان جناب آقاى محمد حسن انصارى فرد تا به حال چقدر براى تصحيح اشتباهات مديريتى خود خرج كرده اند؟ آيا واقعاً اين مبالغ بايد پرداخت مى شد؟!

منصور ابراهيم زاده براى خود رويايى داشته كه با قدرت و شهامت بيانش كرده و حالا براى رسيدن به آن تنها يك يا ۲ گام ديگر فاصله دارد.

 

به نظر مى رسد افشين قطبى توانسته بازيكنان را به اين باور برساند كه تيم ملى جاى تنبل ها نيست.