در اضطراب چه شب‌ها که صبح شان گم شد       چـه روزهـا کــــه گـرفـتـــــار روز هـفــــتـم شد

       چه قدر هفته پر از شنبه شد، به جمعه رسید 
                           و جـمـعــــه روز تـفــــرّج بـــــرای مـــــردم شـد! 

چه قــدر شنبـه و یـک شنبـه و دوشنـبه رسید     ولی همـیشه و هـر هـفـتـه جـمـعـه ‌هاگم شد

      چه هفته‌ها که رسید و چه هفته‌ها که گذشت 
                            شمـارشی کــه خلاصـه بـه چـنـد و چـنـدم شد 

و هـفـتـه‌ای که فـقـط ریـشه در گذشتن داشت       بـرای شعـله کـشیـدن بـه خـویـش هـیـزم شد

         نـه شنـبـه و نـه بـه جـمـعـه، نـه هیـچ روز دگر 
                             در انتــظار تـو قـلـبـی پـــر از تـلاطـــــم شد !؟ 

کـــدام جــمـعـه‌ مـــوعـــود می‌زنـی لـبـخـنـد        بـه این جـهـان کـه پـر از قـحطی تبسم شد

          بــرای آمــدنـت جـــمــعــه‌ای مـعـــیــن کـــن

                               کـه هـفتـه‌ها همـه‌شـان خـالی از تـرنـم شد 

راه هاي نزديك شدن به خداوند

 اگر همواره احساس نگراني يااضطراب ياتنهايي داريد راه حل آن نزديكي به قدرت الهي است.دوستي ونزديكي باخداوند براي شماآسايش وخوش بيني رابه همراه دارد.

درآغازشروع به اين رابطه ممكن است حس كنيدكه اين نزديكي وميل يك طرفه است اماخيلي زود متوجه يك سري علائم ظريف ولي عميقي مي شويد كه متوجه حضور وهمياري خداوندباخود خواهيدشد.

وقتي باخداوندراز ونيازمي كنيد حس شور وهيجان تمام جسم شما را دربرمي گيردوياوقتي ازاو پرسشي داريدپاسخ خودرا"ناخودآگاه"ازطريقي "غيرمنتظره"دريافت خواهيدكرد.وباگذشت زمان عملاياري اورادرك مي كنيد.دراين راه علم درك مسائلي راكه قبلاقادربه درك آن نبوديدراكسب مي كنيدوزيبايي هايي رامشاهده مي كنيدكه هيچگاه نديده ايد.

وقت راتلف نكنيدوباشروع آن لحظات خودراباالطاف الهي نوراني كنيد.

اول براي بستن عهدي نزديك ولذت بخش نيت كنيدوتصميم بگيريد.

دوم مي توانيدازتجربه روابط خوشايندخود در زندگي استفاده ببريد.چگونه اين رابطه راگسترش

مي داديد؟براي مثال:مابارهاوبارهابايكديگرحرف مي زنيم.اوقات خودراباهم سهيم مي كنيم.تاحدامكان وبدون توقع به يكديگرعشق مي ورزيم...از آنهابراي چگونگي شروع وتمديدرابطه ي خودباخداونديكتاالگوبگيريد.

سوم اگردراين رابطه روراست وبي پرده گام برداريدمعناي قوي تري به اين رابطه مي بخشيد.هرچه قدرهم آسيب وصدمه ديده باشيدازجانب اوحمايت خواهيدشد.

چهارم كاملادقت كنيدوگوش فرادهيد.برخي اوقات اينقدرغرق درتقاضاودرخواست مي شويم كه ديگربه كلي ازيادمي بريم كه بايدبه دريافت علامات پاسخ هاازجانب وي توجه كنيم.

پنجم درمقابل خداونداحساسات خودرابيان كنيدوسپاسگزارباشيد.خيلي سخت نيست چون عشق الهي برترين و والاترين عشق است.

ششم ابتداباخودمهربان باشيدوبه خودتان عشق بورزيد.شمامخلوق خداونديكتاهستيداگرخودتان راقبول نداشته باشيد در واقع قدرت الهي راقبول نداريدوبراي داشتن عشق به خودازخداوندياري بخواهيد.

هفتم فرصت هاي جديد راباآغوش بازبپذيريد.هميشه به يادداشته باشيدكه نيروي خداوندي بسي عظيم ترووسيع تراز آن تصوري است كه شمادرذهن خود داريد بنابراين درطلب خواسته هاوخواهش هاي خوداز وي تنهابه چيزهاي كوچك درزندگي اكتفاء نكنيد.خداوندقدرتي بي انتهاست پس ازاو تابي نهايت طلب كنيد.

اين پست رو كامل بخونيد

به قول يكي از بچه هاارزش خوندن داره!

 چه رنجي است لذت ها را تنها بردن

و چه زشت است زيبايي ها را تنها ديدن

و چه بدبختي آزاردهنده اي است تنها خوشبخت بودن

يارب ازعرفان مراپيمانه ي سرشارده

چشم بينا جان آگاه ودلي بيدارده

مدتي گفتاربي كرداركردي مرحمت

روزگاري هم به من كرداربي گفتارده

وخداوند تورا درسبزترين روزآفريد

وبهاررشته اي ازگيسوان سرسبزتوست

قبل ازتوهيچ كجاي زمين معطرنبود وروياي درختان تهي ازبهاربود.

شب ژرف بود وشاليزارها سرد وپايان سال

پايان زمستان نبود كه آغازآرزوهاي يخزده وپراكنده بود

كسي نمي توانست آوازماهي هاي قرمزرا بشنود

ودرلابه لاي علفها دنبال فردابگردد.

وخداوند تورا زودترازپرتقال ها آفريد تا شاعران بهانه اي براي

سرودن داشته باشند.

باغ خشك بود وپنجرهها خاموش

نه دلي مي تپيد ونه نسيمي مي وزيد

روبرومه بود وسكوت

وخداوند تورا درنخستين باران جهان آفريد.

نگاه درختان كه به توافتاد بهارشدند

نگاه صحرا كه به توافتاد دريا شدند

ونگاه من كه به توافتاد... 

              وچه زيباست بهاري كه به زودي فرا خواهد رسيد...

برای کسب اطلاعات بیشتر به وب سایت فروشگاه و مرکز پخش قفسه های چند منظوره طوس مشبک مراجعه فرمایید

انواع قفسه های فروشگاهی انباری بایگانی فروش انلاین قفسه نردبان قفسه های قدیمی قفسه های طرح جدید کلیه قفسه مورد تایید وزارت صنایع قرار گرفته قفسه های دیوار کوب قفسه های خود ایستا قفسه های دو طرفه فروشگاهی قفسه های طرح قدیم قابل استفاده در کلیه فروشگاهها سوپر ها عروسک فروشی ها فروشگاه های زنجیره ای کتاب خانه ها کتاب فروشی ها بایگانی اسناد بانکی و حسابداری انواع راک پالت های سنگین و نیمه سنگین با قابلیت تحمل بار بالا قابل استفاده در کارخانه ها انبارها انباری کلیه قفسه ها با بهترین کیفیت و با مناسب ترین قیمت قابل عرضه به شما میباشد در هر کجای ایران که باشید می توانید از قفسه های طوس مشبک استفاده کنید

• قفسه های دو طرفه فروشگاهی  
•  
• قفسه دیوار کوب طرح جدید فروشگاهی
•  
• قفسه خود ایستا طرح جدید
•  
• راک پالت ( قفسه های انباری )
•  
• نردبان
•  
• سرگرمی

و به زودی محصولات دیگر 

می­‌گویند مصرف زیاد گوشت قرمز، مهم­ترینعامل سرطان روده بزرگ است.⁽¹⁾ به غیر از این جرم و خیانت بزرگی که این گوشتمرتکب می­‌شود، خطر ابتلا به سرطان پانکراس (همان لوزالمعده خودمان) را افزایش می‌دهد.⁽²⁾ از سوی دیگر مصرف گوشت قرمز زیاد، باعث ابتلا یا تشدید بیمارینقرس هم می­‌شود.⁽³⁾ از همه این ها گذشته، محققان اروپایی با بررسیوضعیت 40‌هزار بزرگسال به این نتیجه رسیدند که مصرف گوشت با اضافه وزن ارتباطمستقیمی دارد⁽⁴⁾. با همه این نکته هایی که با سند و مدرک مشخص بیان شد،نتیجه می­­‌گیریم که باید از انتشار خبر کاهش مصرف سرانه گوشت در میهن مان خوشحالباشیم!

این آمارها نشان می دهد که در طول چند سال، سرانه مصرف گوشت قرمز در کشور 7کیلوگرم کاهش یافته⁽⁵⁾ و جامعه ای سرحال، روپا، کم سرطان و از همه مهم­‌تر خوش­‌اندام خواهیم داشت!حالا این وسط برخی ادعا می­­‌کننداین عددها و رقم ها باید همه محققان ایرانی را به فکر بیاندازد؛ این گروه قلیل و البتهدر اشتباه، هشدار می­­‌دهند که نکند گرانی روز به روز گوشت، امکان خرید آن را درلایه­­‌های متوسط جامعه پایین آورده. نکند همین گرانی کمرشکن باشد که باعث این کاهشعجیب و غریب شده⁽⁶⁾، آن هم در حالی­­‌که در اغلب زمینه­­‌های ناگوار،رکورددار آمارهای نگران­­‌کننده­­‌ایم!

این گروه منتقد اندک، باز هم نیمه پر لیوان رامثل ما (یعنی در سطرهای بالایی این نوشته یادداشت­­‌گونه!) نگاه نمی­­‌کنند که از کاهشمصرف گوشت قرمز چه نتایج درخشانی به دست می­‌آید و مدام می­­‌گویند که مگر قرار نبوددر رمضان، قیمت کالاهای اساسی کنترل شود. اما شما مخاطب عزیز بهتر از هر کسی می­­‌دانیدکه این نوع شبه­­ه­­‌افکنی­­‌ها و مرثیه­­‌خوانی­­‌ها، کار صحیحی نیست و این بار، فرهنگسازی درزمینه عدم استفاده از گوشت قرمز -به درستی- جواب داده و باید منتظر اثرات مثبت آندر سال­­‌های آینده باشیم.

•••

_{1: باور کنید که این مسئله درپژوهش‌های متعدد، به اثبات رسیده! به عنوان مثال، گروهی از پژوهشگران اروپایی پساز بررسی عادات غذایی 500 هزار نفر به این نتیجه رسیدند، افرادی که هر روز حداقل  2 وعده 80 گرمی‌ گوشت قرمز یا گوشت فرآوری شده مصرف می‌ کنند، در مقایسه با افرادیکه کمتر از یک بار در هفته گوشت قرمز می­‌خورند، یک سوم بیشتر در معرض خطر ابتلا بهسرطان روده بزرگ هستند.}­

_{2: سرطان پانکراس هم که می‌دانید؛ یکی از بدخیم‌ترین سرطان‌هاست و نتایج تحقیق مجله انستیتو ملی سرطان آمریکانشان می‌‌دهد که مصرف فراوان گوشت قرمز، خطر ابتلا به سرطان پانکراس را 50 درصدافزایش می­‌‌دهد.}­­

_{3: دربیماری نقرس، مقدار اسیداوریک خون بالا می­‌رود و رسوب کریستال‌های اسیداوریک درمفاصل، باعث درد شدید می‌شود.}­

_{4: این یکی که دیگر سند و مدرکنمی خواهد!}

_{5: آمارهای منتشر شده از سویمرکز ملی آمار در سالنامه آماری نشان می‌دهد که در سال 1380، متوسط مصرف گوشت قرمزاز سوی یک خانوار شهری 47 کیلوگرم بوده، در حالی­‌که این خانوار در سال 1387 معادل40 کیلوگرم گوشت مصرف کرده است. اگر همین میزان کاهش را مبنا قرار دهیم، دور ازذهن نیست که الان به میزان 38 کیلوگرم رسیده باشیم!}­­

_{6: براساس آمار فائو، سالمیلادی گذشته مصرف سرانه گوشت در آمریکا 45 کیلوگرم، استرالیا 40 کیلوگرم و کانادا32 کیلوگرم بوده است، در حالی که کشور ما مصرف سرانه ای معادل 14.5 کیلوگرم در سالبه ازای هر نفر داشته است.}

•تکمله: باز هم برای همشهری جوان که تکه هایش کسی را آزار نداد تا دچار تغییر و حذف شود!

•پیش‌­نوشت: احتمالا تا امروز کهاین یادداشت را می­‌خوانید، تلویزیون و رادیو شورش را درآورده‌اند از بس آهنگ­‌هایمیهن­‌دوستانه محمد نوری را با تصاویر مختلف و زیرنویس‌های مداوم پخش کرده‌­اند. اماتقریبا مطمئنم که از یک آهنگ او اشباع نشده‌اید، این یادداشت کوتاه برای آن تک­‌آهنگبازخوانی­‌شده همیشه جاودان است...

سال 85 بود فکر کنم؛ همایش چهره‌های ماندگار می­‌خواست با یک نظم هرساله، بین مشاهیر ایران جا بیفتد. من هم آن گوشه­‌ها،یک کار کوچک داشتم. بهانه‌ای که می‌توانستم در سالن همایش‌های بین‌المللی صداوسیماباشم و آن اتفاق یگانه را ببینم.

اتفاق بود از همان اول؛ همان وقتی که پیانو را یکجوری روی سن جاساز کرده بودند که دیده نشود و کار برای دوربین­‌های پخش زنده راحت­‌ترباشد، وقتی سهیل محمودی بعد از چندین سخنرانی خسته‌کننده خواست که روی سن بیاید وبخواند. اصلا از همان وقتی اتفاق شد که با دستش تک­نواز پیانو را هدایت کرد تابرسد به لحظه آغاز جاودانگی: «ما برای پرسیدن نام گلی ناشناس / چه سفرها کرده­‌ایم...چه سفرها کرده­‌ایم...» و رسید به همان اوج: «خون دل­‌ها خورده­‌ایم...»؛ بغض کرد وصدایش رسایش لرزید و چشم­‌هایش پر شد و سرش افتاد پایین و همه سالن مات شد...

همانلحظه احساس کردم نادر ابراهیمی هم وقت سرودن بغض کرده، به همه رنج دوران­‌ها فکرکرده و به همه خون دل­‌ها و بلند بلند گریه کرده؛ چه حس مشترکی است از نادرابراهیمی تا محمد نوری و تک تک ما.

•تکمله: نمی‌دانید چه لذتیداشت که رها از تصاویر پر پیچ و خم تلویزیون و کات­‌های بی­‌موقع، فقط زل بزنید بهصورت محمد نوری و تماشایش کنید. مطمئنم که هرقدر این آهنگ را پخش کنند، هرقدر کهتصاویر مختلف و گاه بی­‌ربط رویش مونتاژ کنند، باز هم خسته نمی‌شوید از شنیدنش، چونهمان حس مشترک یک جایی در ذهنتان می‌پیچد.

•تکمله2: مطابق معمول برای همشهری جوان نوشته بودم که دچار تغییری نشد ولی دلم گرفت که هرچه هست، برای از دست رفته هاست!

«ورود بیمار قیصر امین­­‌پور/ 2:45 بامداد سه­­‌شنبه / شرح حال: ایست تنفسی و در حالت احیا وارد بیمارستان شد /کبود و بی­­‌جان / عملیات احیا در بیمارستان صورت گرفت  / جواب نداد / ساعت 3:35 بامداد بیمار فوت کرد/ تمام.»

وقتی از روی گزارشاورژانس بیمارستان دی، رسیدم به کلمه «تمام»، وقتی دکتر کشیک از دردهای مدامدیالیزهای مداوم گفت، وقتی از شریف بودن و لبخندهای بیماری صحبت کرد که از سال 78(و آن تصادف شدید) مشتری دائمی­‌شان شده بود، تازه معنای سه­شنبه­­‌های سنگین و تلخ وبی­‌حوصله را فهمیدم.

از آن روز به بعد هرچهدرباره­­‌اش می­‌نویسم، نمی­­‌شود. راضی­­‌ام نمی­­‌کند، نمی­‌شود. انگار این شعرهای همیشهزنده نمی­­‌گذارند، این شعرهای پرخاطره اجازه نمی­­‌دهند. هر وقت یاد سهمگین­­‌ترین 8آبان همه عمرم می­­‌افتم، نوشتن سخت­­‌تر می­­‌شود. هرچه دنبال دلیل می­­‌گردم، پیدا نمی­­‌کنم.انگار با رفتن قیصر، یک حفره بزرگ ایجاد شده که در همه این هزار روز، پر نشده باقیمانده. آخر قیصر –شعرهایش، نوشته­‌هایش، ترانه­‌هایش و مجله­­‌اش- همه نوجوانی ما بود.(روی این همه تاکید دارم.) هر چه به عقب برمی­­‌گردم، ردپایش پررنگ­­‌تر می­‌شود و آنحفره عمیق­­‌تر؛ از همان بچگی، با «پيش از اين­ها فکر مي­­‌کردم خدا / خانه­­‌اي داردکنار ابرها» با خدا حرف زدم. اصلا من روستا ندیده، با متن های او عاشق روستا شدم.وقتی در بی­­‌بال پریدن، در ستون خودمانی­­‌هایش، در جای جای مجله خاطره­­‌انگیزش ازروستا می­­‌نوشت.

من از صفای «عصمت گناهکودکانکی» تا مروه «نوجوانی نجیب جوشش غرور»م را با «به قول پرستو»های او یک نفس دویده­‌ام. من با «این روزها که می­­‌گذرد، هر روز...» او نوجوانی­­‌ام را به جوانی گره زدم.«نیم­­‌رخ» نوجوانی­­‌ام با شعرهای انتظار او، با شعرهای عاشقانه­‌اش کامل شد.

من –اصلا- با ترانه­­‌هایاو شعر را فهمیدم! این روزها چقدر دلم می­­‌خواهد رادیو یا تلویزیون شعرهایش را مدامپخش کند تا افسوسم بیشتر شود؛ «ای که بوی باران شکفته در هوایت...»، «با یادت ایبهشت من...»، «اگر عشقت گناه است، ببین غرق گناهم...»، «به یادت داغ بر دل می­‌نشانم» و هزار بیت نانوشته دیگر را بشنوم تا بیشتر و بیشتر حسرت بخورم که چرا دیگراین شعرها دلم را بهم نمی­­‌ریزد.

من اعتراف می­‌­­کنم کهبا شعرهای ناب او عاشق شدم. دزدکی با شعرهایش اشک ریختم. «غم فراق دلبر به خواب همندیده همیشه بی­‌وفا / به جور کردن سه چهار بیت سوزناک زورکی». سردرگمی­­‌های جوانی­­‌امرا «یادداشت های درد جاودانگی» او گم و گور کرد.

من (منظورم من نویسندهنیست که این همه تکرارش می­­‌کنم، همه هم­‌نسلانم را می­‌گویم) –بی­‌اغراق- بخش عمده ایاز خاطرات نوجوانی­­‌ام را مدیون اویم. راستی چه روزی را برای رفتن رزور کرده بود؟سه­‌شنبه­‌ای که خدا کوه را آفرید، (سقوط هواپیما C130 وشهید شدن آن همه همکار هم سه­‌شنبه بود فکر کنم!) هشتمین روز از هشتمین ماه سال؛روز نوجوان.

حالا دلم به حال نسلبعد می­­‌سوزد که نوجوانی­‌شان رنگی از قیصر ندارد، خاطره مشترکی و شعرگونه­­‌ای ندارندکه با هم مرور کنند، با هم بخوانند. حالا می­­‌فهمم حفره­‌ای که این روزها نوشتن رااین قدر سخت می­‌کند و نشدنی، جای خالی یک قیصر است؛ قیصر نسل ما!

•تکمله: برای هزارمین روز مرگ قیصر در همشهری جوان نوشتم؛ نکته‌ای نداشت که حذف شود! این عدد هزار، عدد عجیبی است‌ها...

«ناخوش آوازی به بانگ بلند قرآن همی‌خواند،صاحب دلی بر او بگذشت، گفت تو را مشاهره چندست؟ گفت هیچ. گفت پس اینزحمت خود چندین چرا همی‌دهی؟ گفت از بهر خدای می‌خوانم. گفت از بهر خدای مخوان.

بیت: گر تو قرآن بدین نمط خوانی / ببری رونق مسلمانی.» (گلستانسعدی، باب چهارم، در فواید خاموشی)

حالا همین حکایت راکمی امروزی کنید، بیاورید در عصر ارتباطات، ببرید در قاب همیشه روشن تلویزیون واندکی –فقط اندکی- غم دین و مذهب را هم بخورید. هر جمعه صبح، حکایت تکرار شونده من«از بهر خدا نخوان» است، وقتی چشمم می افتد به شاهکاری به نام «به سوی ظهور».همیشه فکر می­‌کردم برنامه­ ای که قرار است به شکل مستقیم از موعود بزرگ بشریت بگویدو چنین تکلیف عظیمی را به دوش بکشد، باید قوی­‌ترین و با کیفیت­‌ترین برنامهتلویزیون باشد، اما در این چند سال و در آستانه سری جدید «به سوی ظهور» همه این خیال­‌هایخام از بین رفته­‌اند.

ثواب و اجر کسانی که برای تهیه این برنامه –احتمالا- فراوانزحمت می­‌کشند، محفوظ و انشاالله خدا قبول می­‌کند! اما لطفا کسی بیاید و از تیتراژاین برنامه رازگشایی کند. تیتراژی که سال­‌هاست دست نخورده و برای آن، زحمت جدیدیکشیده نشده و همان تصاویر هزارباره مردی است نورانی، سوار بر اسب که از دور می­‌آید.کاش زحمت­کشان برنامه از موضوعات نخ­‌نما شده و فراوان گفته شده در باب مهدویت دفاعکنند و بگویند چه الگوی جدید و به­‌روزی از انتظار برای نسل امروز آفریده­‌اند.

اصلا معنای آیتم خودروی لوکس شش­در و سوال­‌های بریده و بریده چیست؟ دکور بزرگ (و البتهبی­‌سلیقه) دیروزشان کجا و فضای محقر امروزشان کجا! چرا مسئولان شبکه دو اصراردارند که برنامه­‌ای را در بدترین ساعت سیما و با ضعیف­‌ترین کیفیت ممکن به روی آنتنبفرستند، در حالی‌که به نام مقدس آقایمان وصله شده.

خوب می­‌دانم که ساخت چنین برنامه­‌هایی–با توجه به فقر محتوایی و ساختاری سیما- سخت است و زحمت‌آور، اما نمی­‌شود برایرضای خدا هم که شده، برنامه­‌ای نساخت!؟ به خدا قسم چیزی کم نمی­‌شود و به جاییبرنمی­‌خورد اگر پخش برنامه­‌ای تا رسیدن به نقطه ایده­‌آل متوقف شود؛ آن هم چنینبرنامه­‌ای که باید برای آن، از همه همت و توان استفاده کرد. خدا هیچوقت درک ارزشکلمه­‌ها را از ما نگیرد.

• تکمله: این روزهایامام زمانی که می­‌رسد، بدجور دلت می­‌خواهد برای سرور و مولایت، احساسی بنویسی. وسوسهمی‌شوی از غم­‌های غیبت بگویی یا از بی­‌معرفتی و حواس­پرتی خودت گلایه کنی یا شایدهم مدام زیر لب شعر قیصر را بخوانی که: «این روزها که می­‌گذرد، هر روز / احساس می­‌کنمکه کسی در باد / فریاد می­‌زند / احساس می کنم که مرا / از عمق جاده­‌های مه­‌آلود / یکآشنای دور صدا می­‌زند...» ولی خب گاهی وقت­‌ها، انتخاب همان کاری که سخت است، همانکاری که دلت شدیدا نمی­‌خواهد، تنبیه خوبی است!

تنبیه برای چنین آدمی؛ آخرین وقتیکه حسابی و از ته دل، دلم خواسته آقا بیاید، همین دو-سه هفته پیش بود؛ حسابی درکارها غوطه خورده بودم، بعد از سه شب کم­‌خوابی و جمع کرده یک ویژه­‌نامه پرزحمت، بایدهمزمان 3 آیتم تلویزیونی هم می­‌رساندم و سر مونتاژ می­‌رفتم و کلی دعوا و شنیدن طلبکاری‌هاو چه و چه... همان روزهای پرفشار بود که وقتی رسما هنگ می­‌کردم یا از اضطراب کار،مغزم جواب نمی­‌داد، می­‌گفتم کاش همین الان خبر دهند که آقا دفعتا ظهور کرده! آنوقت آنقدر همه جا بهم ریخته می­‌شود و همه به تکاپو می­‌افتند که کسی به من داغان،کاری نداشته باشد و مدام روی موبایلم زنگ نزند!» خب عذاب چنین آدمی، همین یادداشتمی­‌شود با چنین تکمله‌ای!

•تکمله 2: ناگهانی برای همشهری جوان نوشتم، در کمتر از یک ربع که شد همین. بدون حذف در آن شرایط بحرانی!